Διαφραγματοκήλη καλείται η χαλαρότητα ή η ανατομική ανωμαλία κατά την οποία το άνοιγμα (τρήμα) του διαφράγματος δια μέσω του οποίου ο οισοφάγος περνάει από τον θώρακα στην κοιλιά και ενώνεται με τον στόμαχο, διευρύνεται. Το διάφραγμα αποτελεί ένα πανίσχυρο μυϊκό χιτώνα, ο οποίος χωρίζει το σώμα σε δύο διαμερίσματα: τον θώρακα και την κοιλιά. Ο ρόλος του πέρα απο διαχωριστικός και προστατευτικός είναι και λειτουργικός διότι αποτελεί τον σημαντικότερο μυ της αναπνοής.
Το διάφραγμα φέρει εκτός των άλλων και ένα βασικό άνοιγμα (τρήμα) δια μεσω του οποίου ο οισοφάγος φέρεται απο τον θώρακα στην κοιλιά και ενώνεται με τον στόμαχο. Η χαλαρότητα ή η ανατομική ανωμαλία κατα την οποία το άνοιγμα αυτό “ανοίγει”, επιτρέπει την παλίνδρομη μετατόπιση του στομάχου στον θώρακα, και καλείται διαφραγματοκήλη. Τα βασικά συμπτώματα της διαφραγματοκήλης εξαρτώνται κύρια απο την παλινδρόμηση υγρών του στομάχου στον οισοφάγο, με επακόλουθο την οισοφαγίτιδα (προκάρδιος-οπισθοστερνικός καύσος). Κοινώς “καούρα”!
Παρ’ όλο που η λέξη «καούρα» συχνά χρησιμοποιείται για να περιγράψει μία ποικιλία προβλημάτων του πεπτικού συστήματος, στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τους ιατρικούς όρους είναι ένα σύμπτωμα γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης. Σε αυτήν την περίπτωση, τα οξέα του στομάχου παλινδρομούν από το στομάχι στον οισοφάγο.
Πηγή : Wikipedia – Γενικός Χειρουργός
Η διαφραγματοκήλη διακρίνεται σε 3 τύπους:
• Η ολισθαίνουσα διαφραγματοκήλη, που είναι η πιο συνηθισμένη, δημιουργείται όταν η ένωση του οισοφάγου με το στομάχι (γαστροοισοφαγική συμβολή) ανέρχεται στο θώρακα, με αποτέλεσμα να προκαλούνται συμπτώματα παρόμοια με της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης (ΓΟΠ).
• Η παραοισοφαγική διαφραγματοκήλη προκαλείται από είσοδο τμήματος του στομάχου, συνήθως του θόλου, στο θώρακα, ενώ η γαστροοισοφαγική συμβολή βρίσκεται στη φυσιολογική της θέση. Έτσι, δεν υπάρχουν συμπτώματα τύπου ΓΟΠ, αλλά μπορεί να υπάρχει πόνος στην περιοχή και δυσπεψία.
• Η μικτή διαφραγματοκήλη είναι συνδυασμός των 2 τύπων που περιγράφουμε παραπάνω. Λόγω του ότι τμήμα του θόλου του στομάχου, καθώς και η γαστροοισοφαγική συμβολή βρίσκονται στο θώρακα, οι μικτού τύπου διαφραγματοκήλες έχουν μεγαλύτερο μέγεθος και έτσι προκαλούν περισσότερα και πιο έντονα συμπτώματα.
Διάγνωση διαφραγματοκήλης
Γίνεται την βοήθεια του ιστορικού και κλινικής εξέτασης. Περαιτέρω εξετάσεις που μπορεί να χρειαστούν για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση είναι η ακτινογραφία Θώρακος, γαστροσκόπηση, βαριούχο γεύμα και η μανομετρία του οισοφάγου (εiδικό τέστ όπου μετράμε την πίεση στον οισοφάγο.
Συμπτώματα διαφραγματοκήλης
Τα συμπτώματα είναι συνήθως ανάλογα με τον τύπο της διαφραγματοκήλης.
Σε αρχικά στάδια είναι ήπια και πολλές φορές δεν γίνονται αντιληπτά από τους ασθενείς.
- Παλινδρόμηση υγρών του στομάχου ή τροφής
- Αίσθημα καύσου στον οισοφάγο.
- Πόνος στο στομάχι.
- Πόνος στο στέρνο.
- Βράγχος φωνής.
- Δυσφαγία.
- Έμετος.
Πώς θεραπεύεται η διαφραγματοκήλη;
Συντηρητική θεραπεία διαφραγματοκήλης
Να τρώτε σωστά
- Τρώτε μικρά και συχνά γεύματα
- Αποφεύγεται τροφές και ποτά που προκαλούν συμπτώματα
- Αποφεύγετε να ξαπλώνετε 3 ώρες μετά τα γεύματα
- Εάν είστε κουρασμένος υψώνετε το κεφάλι με 1-2 μαξιλάρια
- Αποφεύγετε στενά ρούχα και σφικτές ζώνες
- Προσπαθήστε να χάσετε κιλά εάν είστε υπέρβαρος
- Tα λιπαρά
- Τα τηγανητά
- Τη σοκολάτα, τον καφέ, το τσάι, τη μέντα
- Τα μπαχαρικά
- Τα αεριούχα ποτά, το αλκοόλ και ιδιαίτερα τα ηδύποτα
- Tους ξινούς χυμούς φρούτων
- Τα γλυκά με σιρόπι
- Τις πίτες με φύλλο
- Τις σούπες το βράδυ
- Να τρώτε και να πίνετε με μέτρο
- Να τρώτε αργά και να πίνετε ήρεμα
- Να μην πίνετε αεριούχα ποτά
- Μη σηκώνετε βάρος
Μια πολύ καλύ λύση είναι να παίρνετε εξειδικευμένα πεπτικά ένζυμα ειδικά για γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και εάν το πρόβλημα επιμένει επισκεφτείτε γαστρεντερολόγο
Επίσης η κατάλληλή άσκηση στο διάφραγμα
- Τόνωση του αποδυναμωμένου μυ στο διάφραγμα
- Ανακούφιση από την καούρα, τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και από τον πόνο ή τη δυσκολία κατάποσης
- Υπάρχει ένα ικανός αριθμός ασθενών που επιμένουν να έχουν συμπτώματα παρά την αλλαγή του τρόπου ζωής. Τότε χρειάζεται θεραπευτική αγωγή η και γαστροσκόπηση. Εάν δεν υπάρχει βελτίωση ίσως χρειάζεται εγχείρηση διαφραγματοκήλης। Σήμερα υπάρχει η δυνατότητα μέσω μικρών οπών να μπει ένα όργανο που λέγεται λαπαροσκόπιο στο θώρακα η στην κοιλιά και να γίνει η επέμβαση λαπαροσκοπικά
Κάποιοι ασθενείς μπορεί να μην έχουν συμπτώματα οπότε και παραμένουν αδιάγνωστοι. Οι ασθενείς με μεγάλες διαφραγματοκήλες μπορεί να έχουν χρόνια αιμορραγία και να εμφανίσουν αναιμία. Ένας σπάνιος αλλά υπαρκτός κίνδυνος είναι η περίσφιξη της κήλης δηλαδή ο στραγγαλισμός εκείνου του κομματιού του στομάχου που βρίσκεται στο θώρακα, με αποτέλεσμα την ισχαιμία και τη νέκρωσή του. Πρόκειται για μια επικίνδυνη κατάσταση που απαιτεί άμεση χειρουργική ιατρική παρέμβαση.
Χειρουργική θεραπεία για τη διαφραγματοκήλη
Η διαφραγματοκήλη μπορεί να επιπλακεί, όπως και κάθε άλλη κήλη και να προκαλέσει περίσφιγξη ή/και νέκρωση, του όποιου κοιλιακού σπλάγχνου αποτελεί το περιεχόμενό της. Εάν ένας ασθενής με γνωστή διαφραγματοκήλη παρουσιάσει πολύ έντονο πόνο στην κοιλιά ή στο θώρακα που συνοδεύεται από πυρετό, τάση για εμετό, δύσπνοια η δυσκολία στην κατάποση χρειάζεται άμεσα επείγουσα εξέταση και αντιμετώπιση από γενικό χειρουργό. θα πρέπει να αναζητήσει άμεσα χειρουργική συμβουλή, προκειμένου να αποκλεισθεί η όποια τέτοια επιπλοκή, η οποία μπορεί να καταστεί απειλητική ακόμα και για τη ζωή του.
¨Οπως αναφέρει ο έμπειρος Γενικός Χειρουργός Μπινιάρης Γεώργιος
” Η χειρουργική αποκατάσταση της διαφραγματοκήλης γίνεται λαπαροσκοπικά. Δια μερικών μικρών τομών (3-4) στην κοιλιακή περιοχή. Τοποθετούμε ειδικούς σωλήνες (trocar) και δημιουργούμε πνευμοπεριτόναιο (δηλαδή γεμίζουμε την κοιλιά με CO2, διοξειδιο του ανθρακα για να φουσκώσει και να βλέπουμε καλύτερα). Αυτό μας επιτρέπει να εργαζόμαστε μέσα στην κοιλιά, με την χρήση ειδικής τηλεσκοπικής κάμερας υψηλής ευκρίνειας και παρακολουθώντας τις κινήσεις μας μέσω μιας οθόνης. Μέσω ειδικών λαπαροσκοπικών εργαλείων αφού πρώτα γίνει ανάταξη της διαφραγματοκήλης, κατόπιν τοποθετείται μαλακό πλέγμα για να καλύψει το χάσμα, το οποίο στηρίζεται με μεταλλικά κλίπς (staplers) πάνω στα σκέλη του διαφράγματος.
Οι συνήθεις επιπλοκές αυτής της επέμβασης είναι:
- Πνευμοθώρακας
- Μετεγχειρητικός ειλεός
- Τραυματισμός στομάχου ή εντέρου
Η ανάρρωση είναι ταχεία και σε 1-2 ημέρες ο ασθενής παίρνει συνήθως εξιτήριο. Είναι απαραίτητος ο περιορισμός της άρσης βάρους για τουλάχιστον 1 μήνα.
